Sneeuwwitje

Er was eens een lieve koningin.

Haar huid was zo wit als sneeuw.

Haar lippen waren rood als kersen.

Haar haar was zwart als de nacht.

Toen ze een meisje kreeg,

noemde ze haar Sneeuwwitje.

Helaas werd de goede koningin erg ziek.

Ze stierf toen Sneeuwwitje nog heel klein was.

De koning huilde en huilde.

Hij miste zijn mooie vrouw zo erg.

Kleine Sneeuwwitje had nu geen moeder meer.

Een jaar later trouwde de koning opnieuw.

De nieuwe koningin was heel mooi.

Maar ze was gemeen en ijdel.

Ze keek graag naar zichzelf.

Ze dacht dat zij de mooiste

van de hele wereld was.

De nieuwe koningin had een toverspiegel.

Die kon elke vraag beantwoorden.

Elke ochtend vroeg ze:

"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,

wie is de mooiste van het land?"

Jarenlang zei de spiegel:

"Jij bent de mooiste, mijn koningin."

Daar werd de koningin heel blij van.

Ze lachte en danste rond.

Maar Sneeuwwitje groeide op.

Elke dag werd ze mooier.

Toen Sneeuwwitje zestien werd,

gebeurde er iets vreselijks.

De koningin vroeg aan haar spiegel:

"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,

wie is de mooiste van het land?"

Deze keer antwoordde de spiegel:

"Jij bent mooi, mijn koningin, dat is waar.

Maar Sneeuwwitje is mooier dan jij."

Het gezicht van de koningin werd rood.

Ze stampte woedend op de grond.

Ze kon dit niet verdragen!

De slechte koningin maakte een gemeen plan.

Ze riep haar beste jager.

"Neem Sneeuwwitje mee het bos in", zei ze.

"Dood haar daar waar niemand het ziet.

Breng mij haar hart in een doos."

De jager voelde zich heel verdrietig.

Maar hij moest de koningin gehoorzamen.

Hij nam Sneeuwwitje mee wandelen.

"Kom, we gaan mooie bloemen kijken",

zei hij met een zwaar hart.

Sneeuwwitje vond het fijn om mee te gaan.

Ze hield van wandelingen in het bos.

Ze plukte madeliefjes en zong liedjes.

Vogels vlogen om haar heen.

Konijnen hupten naast haar voeten.

Ze liepen steeds dieper het bos in.

De bomen werden hoog en donker.

Eindelijk stopte de jager.

Hij trok zijn scherpe mes.

Sneeuwwitje keek hem verbaasd aan.

"Ren weg, kind!" riep hij.

"De koningin wil je dood!

Ze is jaloers op jouw schoonheid.

Ren ver weg en verstop je!

Kom nooit meer terug naar het paleis!"

Sneeuwwitje rende zo hard ze kon.

Takken krasten langs haar armen.

Doornen scheurden haar mooie jurk.

Ze rende tot haar voeten pijn deden.

Tranen stroomden over haar wangen.

Het bos was donker en eng.

Overal hoorde ze vreemde geluiden.

Uilen riepen in de bomen.

Wolven huilden in de verte.

Sneeuwwitje was nog nooit zo bang geweest.

Ze was moe en hongerig.

Haar buik rommelde hard.

Net toen ze wilde opgeven,

zag ze een klein lichtje voor zich.

Het was een huisje!

Sneeuwwitje klopte op de deur.

Niemand antwoordde.

Ze duwde de deur voorzichtig.

Hij ging open met een klein kraakje.

"Hallo?" riep ze zachtjes.

Binnen was alles klein!

Er stonden zeven kleine stoelen.

Zeven kleine borden op tafel.

Zeven kleine lepels en vorken.

Zeven kleine bekers vol melk.

Sneeuwwitje had zo'n honger!

Ze nam een klein hapje van elk bord.

Ze nam een slokje uit elke beker.

"Ik hoop dat ze niet boos zijn", zei ze.

Toen ging ze naar boven.

Boven stonden zeven kleine bedden.

Elk had een deken in een andere kleur.

Sneeuwwitje was zo slaperig.

Ze ging over drie bedden liggen.

Al snel sliep ze.

Die avond kwamen zeven dwergen thuis.

Ze werkten in de diamantenmijnen.

Hun namen waren heel bijzonder:

Dokter, Mopper, Vrolijk en Slaapkop,

Verlegen, Niezer en Domoor.

"Iemand heeft van mijn bord gegeten!" zei Dokter.

"Iemand heeft uit mijn beker gedronken!" zei Mopper.

"Iemand ligt in onze bedden!" zei Vrolijk.

Ze renden allemaal snel naar boven.

Daar lag Sneeuwwitje, rustig te slapen.

"Ze is mooi!" fluisterde Verlegen.

"Als een engel!" zei Vrolijk.

"Hatsjie!" niesde Niezer hard.

Maar Sneeuwwitje werd niet wakker.

De volgende ochtend deed Sneeuwwitje haar ogen open.

Zeven kleine gezichtjes keken haar aan!

Ze ging snel rechtop zitten, bang.

"Wees niet bang", zei Dokter vriendelijk.

"We doen je niets."

Sneeuwwitje vertelde haar verdrietige verhaal.

De dwergen luisterden goed.

Ze hadden met haar te doen.

"Je mag bij ons blijven!" zei Vrolijk.

"We houden je veilig!" zei Dokter.

"Maar je moet wel voorzichtig zijn", waarschuwde Mopper.

"Doe nooit de deur open voor vreemden.

De koningin kan je hier vinden.

Beloof ons dat je voorzichtig bent."

Sneeuwwitje beloofde het meteen.

Elke dag gingen de dwergen naar hun werk.

Sneeuwwitje maakte het huisje schoon.

Ze kookte lekkere maaltijden voor hen.

Ze zong terwijl ze werkte.

De vogels hielpen haar schoonmaken.

Iedereen was samen gelukkig.

Terug in het paleis vroeg de koningin:

"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,

wie is de mooiste van het land?"

De spiegel zei eerlijk:

"Sneeuwwitje is nog steeds de mooiste.

Ze woont bij zeven dwergen."

De koningin schreeuwde van woede!

Ze besloot Sneeuwwitje zelf te doden.

Ze verkleedde zich als een oude vrouw.

Ze maakte haar rug krom.

Ze oefende een lieve, zachte stem.

Toen maakte ze een speciale appel.

De helft was rood en mooi.

De helft was wit en gewoon.

In de rode helft zat vergif.

Eén hap zou iemand

voor altijd laten slapen.

De volgende dag klopte er iemand.

"Wie is daar?" riep Sneeuwwitje.

"Alleen een arme oude vrouw", zei een stem.

"Ik verkoop mooie appels.

Wil je ze zien?"

Sneeuwwitje keek uit het raam.

Ze zag een onschuldige oude dame.

De vrouw hield een glanzende appel omhoog.

Het was de mooiste appel ooit!

Sneeuwwitje kreeg er trek van.

"Ik mag de deur niet opendoen", zei Sneeuwwitje.

"Geeft niet, liefje", zei de vrouw.

"Kijk hoe veilig deze appel is!"

Ze beet in de witte helft.

"Zie je? Helemaal goed!"

Sneeuwwitje stak haar hand door het raam.

Ze pakte de mooie appel.

"Dank je!" zei ze beleefd.

Ze beet in de rode helft.

Opeens werd alles zwart.

Sneeuwwitje viel op de grond.

Toen de dwergen thuiskwamen,

vonden ze Sneeuwwitje op de grond.

Ze ademde helemaal niet.

Ze probeerden haar wakker te maken.

Ze schudden haar zachtjes.

Niets hielp.

Alle zeven dwergen huilden en huilden.

Ze hielden zoveel van Sneeuwwitje.

Zelfs Mopper had tranen in zijn ogen.

"Ze is weg", snikte Vrolijk.

"Onze lieve vriendin is weg."

Maar Sneeuwwitje zag er zo vredig uit.

Haar wangen waren nog roze.

Haar lippen waren nog rood.

Het leek alsof ze sliep.

De dwergen konden haar niet begraven.

Ze maakten een mooie glazen kist.

Ze zetten die in een bloemenweide.

Elke dag brachten ze verse bloemen.

Ze hielden om de beurt de wacht.

Ze hoopten op een wonder.

Op een dag reed een prins door het bos.

Hij was jong en knap.

Hij zag de glazen kist.

Hij zag het mooie meisje erin.

Zijn hart sloeg een slag over.

"Wie is zij?" vroeg hij aan de dwergen.

Dokter vertelde hem het hele verhaal.

De prins werd heel verdrietig.

"Mag ik haar een afscheidskus geven?" vroeg hij.

De dwergen knikten verdrietig.

De prins boog voorzichtig naar beneden.

Hij kuste Sneeuwwitje op haar lippen.

Opeens gingen haar ogen open!

Ze ging zitten en glimlachte.

De betovering was verbroken!

De kus van ware liefde redde Sneeuwwitje!

De dwergen dansten van blijdschap.

Ze knuffelden hun lieve vriendin.

Blije tranen liepen over hun wangen.

Sneeuwwitje leefde weer!

De prins en Sneeuwwitje werden verliefd.

Ze besloten te trouwen.

De zeven dwergen waren zo blij!

Ze zouden eregasten zijn

op het koninklijke huwelijk.

Toen de slechte koningin haar spiegel vroeg,

zei die dat Sneeuwwitje nog leefde.

De koningin werd zo boos

dat haar gemene hart barstte.

Ze viel neer en was meteen dood.

Sneeuwwitje trouwde met haar prins.

De zeven dwergen kwamen bij hen

in het paleis wonen.

Ze kregen hun eigen kamers.

Iedereen was voor altijd gelukkig.

En ze leefden lang en gelukkig!