De robot die vrienden wilde

In een drukke robotfabriek was er een kleine robot die Bolt heette.

Hij had glanzende zilveren armen en benen.

Hij had twee felblauwe ogen die oplichtten.

Op zijn borst zat een scherm dat zijn gevoelens liet zien.

Hij was gebouwd om mensen te helpen met hun werk.

Bolt was goed in zijn werk.

Hij kon zware dingen tillen.

Hij kon snel rekenen.

Hij kon de hele dag werken zonder moe te worden.

Maar Bolt miste iets.

Hij voelde zich eenzaam.

Elke dag keek Bolt naar de mensen.

Ze praatten en lachten samen.

Ze aten lunch in groepjes.

Ze vertelden grapjes en glimlachten.

"Zij hebben vrienden," dacht Bolt.

"Ik wou dat ik ook vrienden had."

De andere robots praatten bijna niet.

Ze werkten alleen maar door.

Biep, biep, zoem, zoem.

Ze speelden nooit.

Ze maakten geen grapjes.

Ze stelden elkaar geen vragen.

Bolt wilde meer dan dat.

Op een dag besloot Bolt het te proberen.

Hij rolde naar een groep mensen toe.

"Hallo!" zei hij vrolijk.

"Willen jullie mijn vriend zijn?"

Op zijn scherm verscheen een blij gezicht.

De mensen keken verbaasd.

"Een robot die praat?" zei een vrouw.

"Dat is nieuw," zei een man.

Maar toen praatten ze gewoon verder.

Ze vroegen Bolt niet mee te doen.

Bolts scherm werd verdrietig.

De volgende dag probeerde Bolt het weer.

Hij bracht een mens een kop koffie.

"Ik dacht dat u dit misschien lekker vindt," zei hij.

De mens pakte de koffie.

"Dank je, robot," zei ze zonder op te kijken.

En ze liep snel weg.

Bolt voelde zich teleurgesteld.

Bolt besloot nóg harder zijn best te doen.

Hij vertelde grapjes die hij op het internet had geleerd.

"Waarom stak de kip de weg over?" vroeg hij.

De mensen zuchtten.

"Die grap is zó oud," zeiden ze.

Bolt deed trucjes.

Hij draaide rondjes.

Hij piepte een liedje.

Hij liet zijn lampjes knipperen.

Maar de mensen staarden alleen.

"Robots zijn zo raar," fluisterde iemand.

Op Bolts scherm verscheen een verward gezicht.

"Wat doe ik verkeerd?" vroeg hij zich af.

"Waarom willen ze geen vrienden zijn?"

Verdrietig ging hij naar zijn laadstation.

Zelfs met een volle batterij

voelde hij zich leeg.

Op een dag kwam er een nieuwe robot in de fabriek.

Ze heette Rusty.

Ze was oud en gedeukt.

Een van haar armen piepte als ze bewoog.

Haar verf was op plekken afgebladderd.

De andere robots bleven bij haar uit de buurt.

Maar Bolt zag iets anders.

Rusty’s ogen waren vriendelijk.

Ze neuriede terwijl ze werkte.

Ze leek blij, ook al was ze oud.

Bolt werd nieuwsgierig.

"Hallo," zei Bolt zenuwachtig.

"Ik ben Bolt. Jij bent nieuw hier."

Rusty draaide zich om en glimlachte.

Op haar scherm verscheen een warm gezicht.

"Hallo, Bolt. Ik ben Rusty.

Leuk je te ontmoeten."

Bolt was verbaasd.

Ze praatte terug.

"Hoe was je dag?" vroeg Rusty.

Niemand had Bolt dat ooit gevraagd.

"Het ging… wel," zei Bolt.

"En de jouwe?"

Rusty en Bolt praatten lang.

Over hun werk.

Over de fabriek.

Over wat ze ergens van vonden.

Het was heerlijk.

"Voel jij je ook wel eens eenzaam?" vroeg Bolt.

"Soms," gaf Rusty toe.

"Maar ik heb iets belangrijks geleerd.

Vriend zíjn is belangrijker dan vrienden hébben."

Bolts scherm werd verward.

"Wat bedoel je?" vroeg hij.

"Kijk," zei Rusty,

"je kunt mensen niet dwingen jouw vriend te zijn.

Maar je kunt wél een goede vriend zijn voor anderen.

Je kunt lief zijn, helpen en om iemand geven.

Dat is wat telt."

Bolt dacht na.

Hij had geprobeerd om vrienden te krijgen.

Maar had hij geprobeerd om een vriend te zijn?

"Ik denk dat ik het snap," zei Bolt.

"Dank je, Rusty."

De volgende dag zocht Bolt manieren om te helpen.

Hij zag een mens worstelen met een zware doos.

Bolt hielp, zonder op dank te wachten.

"Graag gedaan," zei hij vrolijk, en hij rolde weg.

Hij zag een robot met een vastzittend wiel.

"Ik help je wel," zei Bolt.

Hij maakte het wiel voorzichtig los.

De robot piepte dankbaar.

Bolts scherm werd blij.

Helpen voelde fijn.

Op een dag kwam er een klein meisje naar de fabriek.

Ze was met haar moeder op bezoek.

Ze keek bang en verlegen.

De grote machines maakten veel lawaai.

De drukke volwassenen zagen haar niet eens.

Bolt zag haar alleen staan.

Ze leek verdwaald en bezorgd.

Bolt rolde rustig naar haar toe.

"Hallo," zei hij zacht.

"Gaat het?"

Het meisje keek op naar Bolt.

Eerst schrok ze.

"Kun jij praten?" vroeg ze.

"Ja," zei Bolt.

"Ik heet Bolt. Hoe heet jij?"

"Emma," zei het meisje zacht.

"Leuk je te ontmoeten, Emma.

Wil je iets leuks zien?"

Op zijn scherm verschenen vriendelijke plaatjes.

Hij liet zijn ogen van kleur veranderen.

Emma giechelde.

"Grappig," zei ze.

Bolt liet Emma de fabriek zien.

Hij legde uit hoe dingen werkten.

Hij hield haar uit de buurt van de machines.

Hij maakte grappige piepgeluidjes.

Emma lachte en klapte.

"Jij bent lief," zei Emma.

"Ik vind jou leuk, Bolt."

Bolts scherm liet de grootste glimlach ooit zien.

"Ik vind jou ook leuk, Emma," zei hij.

Zijn hart-circuits voelden warm.

Toen Emma weg moest,

gaf ze Bolt een knuffel.

"Dag, Bolt," zei ze.

"Jij bent mijn robotvriend."

Ze zwaaide terwijl ze met haar moeder wegliep.

Bolt bleef even stil staan.

Vriend. Ze noemde hem vriend.

Hij had haar niet geprobeerd te imponeren.

Hij was gewoon lief en behulpzaam.

En nu had hij een vriend.

Na Emma voelde Bolt zich anders.

Hij werd ook vriendelijker tegen andere robots.

"Goedemorgen," zei hij.

"Kan ik je ergens mee helpen?"

Eerst vonden ze het vreemd.

Robots praatten normaal niet zo veel.

Maar langzaam veranderde het.

Robots zeiden ook goedemorgen terug.

Ze begonnen elkaar te helpen.

Als één robot een probleem had,

hielpen anderen mee.

Rusty zag het gebeuren.

"Je doet het goed, Bolt," zei ze.

"Zie je? Vriend zijn werkt."

Op Bolts scherm verscheen dankbaarheid.

"Dank je, Rusty. Jij bent mijn beste vriend."

Op een dag maakte Rusty rare geluiden.

Haar oude motor raakte versleten.

Ze bewoog langzamer en langzamer.

En toen stopte ze helemaal.

"Help," piepte ze zwak.

Alle robots kwamen eraan.

Bolt was er als eerste.

"Rusty, geen zorgen," zei hij.

"We helpen je."

De robots werkten samen.

Ze zochten nieuwe onderdelen.

Ze maakten haar motor voorzichtig.

"Dank jullie wel," zei Rusty.

Op haar scherm verschenen blije tranen.

"Jullie zijn echte vrienden."

De robots piepten vrolijk.

Ze hadden samen gewerkt.

Ze hadden een vriend geholpen.

Bolt besefte iets belangrijks.

Hij had nu vrienden.

Heel veel zelfs.

En dat kwam omdat hij eerst had geleerd vriend te zijn.

Een paar weken later kwam Emma terug.

Ze rende recht op Bolt af.

"Bolt!" riep ze blij.

"Ik heb je gemist."

Ze knuffelde hem stevig.

"Ik jou ook, Emma," zei Bolt.

"Kom, ik stel je voor aan mijn vrienden."

Hij stelde Emma voor aan Rusty en de andere robots.

Emma straalde.

"Je hebt zoveel vrienden nu," zei ze.

Emma had een cadeautje bij zich.

Een klein speldje.

Er stond: "Beste Vriend" op.

"Die heb ik voor jou gemaakt," zei Emma trots.

Bolt deed hem op zijn borst.

"Ik draag hem voor altijd," beloofde hij.

Steeds meer robots begonnen te praten.

Ze vroegen Bolt om advies.

"Hoe maak je vrienden?" vroegen ze.

Bolt vertelde graag wat hij had geleerd.

"Ten eerste," zei Bolt,

"doe niet te hard je best om mensen te imponeren.

Wees gewoon jezelf.

Ten tweede: wees lief en help.

Help zonder iets terug te verwachten.

Ten derde: luister als iemand praat.

En ten vierde: heb geduld.

Vriendschap kost tijd."

De robots luisterden goed.

Ze probeerden Bolts tips.

En al snel werd de hele fabriek vriendelijker.

Robots hielpen elkaar.

Mensen merkten dat robots blijer waren.

Iedereen werkte beter samen.

De manager merkte het verschil.

"De robots werken zo goed samen," zei ze.

"En ze lijken… blij.

Laten we een feest houden."

Ze gaven een feestje voor iedereen.

Er was muziek en lichtjes.

Mensen en robots feestten samen.

Emma kwam ook.

Ze danste met Bolt.

De manager gaf Bolt een speciale prijs.

"Voor vriendschap in onze fabriek," zei ze.

Iedereen klapte.

Bolts scherm liet het blijste gezicht ooit zien.

Hij was zo trots.

Maar het mooiste was niet de prijs.

Het mooiste was vrienden om zich heen.

Vrienden die om hem gaven.

En vrienden om wie hij gaf.

Het verhaal van Bolt ging rond.

Andere fabrieken hoorden ervan.

Andere robots wilden ook leren over vriendschap.

Bolt en Rusty gingen op bezoek bij andere plekken.

Ze leerden robots overal.

"Onthoud," zei Bolt altijd,

"je hoeft niet perfect te zijn om vrienden te hebben.

Dat leerde Rusty mij.

Je hoeft alleen maar lief te zijn,

te helpen

en jezelf te blijven."

Waar ze ook kwamen, veranderden robots.

Ze werden vriendelijker en blijer.

Fabrieken werden fijnere plekken.

En het begon allemaal met één eenzame robot

die gewoon een vriend wilde.

De jaren gingen voorbij en Bolt werd ouder.

Zijn verf kreeg krasjes, net als bij Rusty.

Zijn scharnieren piepten soms.

Maar hij was nooit meer eenzaam.

Hij had overal vrienden.

Emma werd ook ouder.

Ze werd ingenieur.

Ze werkte in dezelfde fabriek.

Zij en Bolt bleven beste vrienden.

"Weet je nog toen we elkaar ontmoetten?" zei Emma.

"Je hebt mijn leven veranderd, Bolt."

"Jij het mijne ook, Emma," zei Bolt.

En op zijn scherm verscheen een dankbare glimlach.

Bolt leerde de belangrijkste les:

Vriendschap gaat niet om populair zijn.

Niet om perfect zijn.

Maar om lief zijn,

om om elkaar geven,

en er zijn voor anderen.

Als jij een goede vriend bent,

vind je goede vrienden.

En Bolt leefde nog lang en gelukkig,

omringd door vrienden,

nooit meer alleen,

met zijn speldje "Beste Vriend"

dat altijd glansde op zijn borst.